Logo Jelle F. Post
'Hoe verhoud je je als ontwerper tot de plek waar je woont en werkt?'

[blog] The making of Cloud #9 (werktitel)

In opdracht van het Fries Museum ben ik in de zomer van 2016 begonnen met het maken van een groot wandkleed. De ontwerpvraag die ik kreeg van het museum: Hoe verhoud je je als ontwerper tot de plek waar je woont en werkt. Ofwel: ‘Het werk laat de visie van Jelle Post op Fryslân zien. Het typisch Friese, de invloed van het landschap, de verhouding natuur-cultuur vormen de uitgangspunten voor de opdracht.’

Op deze pagina volg je zowel het maak- en denkproces van het wandkleed.

27 oktober 2016 ↓
- @Textiellab Tilburg -
De productie van het wandkleed vindt plaats in het Textiellab in Tilburg

[blog] The making of Cloud #9 (werktitel)

 De productie van het wandkleed vindt plaats in het Textiellab in Tilburg.

‘Het TextielLab van het TextielMuseum is een uniek kenniscentrum dat het midden houdt tussen een gespecialiseerde werkplaats voor het vervaardigen van unieke stoffen en een open atelier waarin innovatie centraal staat. Nationale en internationale ontwerpers, architecten, kunstenaars en veelbelovende studenten worden begeleid door productontwikkelaars en technische deskundigen. Zo ontdekken zij de eindeloze mogelijkheden op het gebied van garens, computergestuurde technieken en ambachten.  De uitgebreide bibliotheek, de museumcollectie en de tijdelijke tentoonstellingen vormen voor klanten van het TextielLab een belangrijke onderzoeks- en inspiratiebron. (textiellab.nl)’
Meer over weven: www.textiellab.nl/

↑ 27 oktober 2016, schetsontwerp van de losse wolken

De wolken zijn een omgekeerd landschap wat hier afwezig is, je zou kunnen zeggen dat het contrast waarschijnlijk nergens zo groot is als hier. Het platte vlak, de strakke horizon tegenover de grillige ronde vormen van de wolken
- Jelle, oktober 2016 -

↑ 27 oktober 2016, Tilburg, details van de proefstalen

↑ Het magazijn met een enorme keuze uit allerhande garen, variërend van linnen, dierlijke (bijvoorbeeld mohair), metalen en synthetische garens

Het Textiellab

Weefgetouw

Afdeling ‘Product Development’

8 november 2016 ↓
- Dag 2 @Textiellab Tilburg -

Dag 2 in Tilburg: nieuwe stalen maken, uitproberen. Een overzicht maken van de garens die we gaan gebruiken.

De verschillende bindingen van de garen worden op het scherm voorbereid

Jelle en Marjan van Oeffelt (Productontwikkelaar Weven van het Textiellab) © Foto: Kie Ellens

9 november 2016
- Dag 3 @Textiellab Tilburg -
The view changed constantly. One moment immense accumulations of clouds resembling mountains, with precipices and slopes, valleys and caves, hovered mysteriously in the middle of the blue sky,

[blog] The making of Cloud #9 (werktitel)

The view changed constantly. One moment immense accumulations of clouds resembling mountains, with precipices and slopes, valleys and caves, hovered mysteriously in the middle of the blue sky, the next moment a wet weather front might drift in from the far distance, visible as a huge grayish black duvet on the horizon, and if this occurred in the summer a few hours later the most spectacular flashes of lightning could rip through the darkness at intervals of only a few seconds, with thunder rolling in across the rooftops. But I liked the most ordinary of the sky’s manifestations, even the very smooth, gray, rain-filled ones, against whose heavy background the colors in the backyards beneath me stood out clearly, almost shone. The verdigris roofs! The orangey red of the bricks! And the yellow metal of the cranes, how bright it was against all the grayish white! Or one of the normal summer days when the sky was clear and blue and the sun was burning down, and the few clouds drifting by were light, almost contourless, then the glittering, gleaming expanse of buildings stretched into the distance. And when evening fell there was an initial flare of red on the horizon, as though the land below was aflame, then a light, gentle darkness, under whose kind hand the town settled down for the night, as though happily fatigued after a whole day in the sun.

— Karl One Knausgard, My Struggle Book 2, p. 67

De stapel stalen waarmee ik naar huis reed aan het einde van de dag.

15 november 2016
- Stiens -

Detail van een werk dat ik in 2015 maakte;
een collage van geknipte en geplakte lucht
en aarde, ©Jelle F. Post, 2015

#cloud #wolk

A photo posted by Jelle F. Post (@jellefpost) on

Wolk op Terschelling, zomer, juli 2015, foto: Jelle

Op je rug in het gras liggen en naar de wolken kijken, zeggen dat die wolk lijkt op een laars, een kameel of een vliegend tapijt is een geliefde bezigheid.

[blog] The making of Cloud #9 (werktitel)

Uit: Wolken zijn drama’s aan de hemel (NRC, 03-02-2007)

link naar NRC artikel 

Gezicht op Haarlem uit het noordwesten, met de blekerijen op de voorgrond, Jacob Isaacksz. van Ruisdael, ca. 1650 – ca. 1682, olieverf op doek, h 43cm × b 38cm. Meer objectgegevens (Rijksmuseum)

Een lijnrechte horizon, een hoge hemel met stapelwolken – zo ervaart elke vreemdeling het vlakke Hollandse landschap. Ruisdael schilderde het met de stad Haarlem in de verte, herkenbaar aan het hoge dak van de Sint-Bavokerk. Aan de voet van de duinen op de voorgrond liggen lange banen linnen te bleken in de zon. De Haarlemse linnenindustrie maakte gebruik van het zuivere duinwater.


 

Jentje van der Sloot, Stiens

Wolk nr. 25, Stiens, 2016, © Jelle F. Post

Wolkenpatroon voor cadeaupapier, 2016

18 november 2016 ↓
- @ Stiens -

detail uit de Familiegids van het Rijksmuseum over de Gouden Eeuw, 2015. De lucht bij de tekeningen over het verblijf op Nova Zembla gemaakt met ecoline

30 november 2016
- @Tilburg -

Prachtige documentaire van Annet Huisman voor Omrop Fryslân over beeldende kunstenaar Jentsje Popma.

Jentsje Popma (95) fertsjinne nei de oarloch syn brea mei it meitsjen fan monumintale keunstwurken. Dy keunstwurken binne rûnom yn de provinsje en fier derbûten te finen. Letter besleat hy it Fryske lânskip fêst te lizzen, om’t er seach dat dat feroare troch klimaatynfloeden, minsklik yngripen en de meganisaasje fan de lânbou. (Omrop Fryslan)

‘Hij zit dan op een sublieme locatie, aan de Waddenzee bij een stralende hemel, het snijvlak van land en water, volgens Jentsje symbolisch voor de grens tussen materie en geest. Ik zag het schilderij terug van De kleur van Friesland, het middenpaneel van het drieluik.’ Citaat van Huub Mous op zijn blog, http://www.huubmous.nl/, ‘Achter de klimop’, 29 november 2016

 

 

De wolken, ofwel: de testwolken ,worden uitgeknipt naar hun uiteindelijke vormen

Astrid van de confectie-afdeling van het Textiellab

In principe hebben we nu alle wolken getest en op kleur gebracht. Dit is het enorme palet van kleuren, garen en bindingen geworden. Het was wat dat betreft de laatste dag in het Textiellab. De volgende stap is om alle wolken op ware grootte te gaan weven. En alle wolken af te werken, samen te voegen en op te hangen.

Het lastigste van deze dagen was de vraag hoe we de verschillende wolken aanelkaar gaan zetten.

1 december 2016
- @ Stiens / Hallum / Fluessen / Cuba -
7 december 2016 ↓
- @ Stiens -

Ondertussen ben ik bezig met het ontwerpen van een monografie over Piet Mondriaan, ‘De man die alles veranderde’ voor het Gemeentemuseum in Den Haag en kom ik deze prachtige rode wolk van Mondriaan tegen.

De rode wolk, ca. 1907. Olieverf op karton, 64 x 75 cm

En zo denk ik vervolgens aan Gerrit Benner – Landschap (1972)

En beland ik uiteindelijk weer bij het ‘Benner-alafabet’ dat ik in 2014 heb gemaakt. Hier twee letters uit het alfabet.

‘Z.T.’, © Jelle F. Post, 2016

‘Z.T.’, © Jelle F. Post, 2016

19 december 2016 ↓
- @ Stiens -

Donald Duck als regenmaker, ‘De Beste Verhalen Van Donald Duck 018 – Donald Duck Als Regenmaker’, 1991

Kate Bush, Cloudbusting, album: Hounds of Love, Released: 1985

 

 

19 januari 2017 ↓
- @ Textiellab Tilburg -
En hoe belangrijk elk afzonderlijke keuze (garen, vorm) en afwerking van de vormen (wolken) is en dat het grote geheel pas klopt als al die losse onderdelen, ofwel de details, ook kloppen.

[blog] The making of Cloud #9 (werktitel)

Vroeg opgestaan om vanochtend de eerste compleet geweven wolken te gaan bekijken.
Onzettend spannend omdat nu alles op ware grootte te zien zal zijn. In tegenstelling to de stalen waarbij we steeds hooguit 10 centimeter van elke wolk uitwerkten. Het is dan ook meteen wennen aan het formaat. Het is bijna niet te overzien. Waar je bij de stalen (proefstukken) opgezogen wordt door de details moet je nu afstand nemen om het werk te kunnen beoordelen. Daar komt bij dat een derde van alle wolken nog ontbreekt.
Wat me vanochtend vooral opviel is dat tijdens het produceren van de stalen juist de verrassingen van het weven me erg bevielen. De toevalligheden, de foutjes (scanfouten, rare kwaststreken van de originele ecoline tekening) gaven de wolken meer gelaagdheid. Nu moest ik door het formaat opnieuw op zoek naar die toevalligheden en fouten in een veel groter geheel. En hoe belangrijk elk afzonderlijke keuze (garen, vorm) en afwerking van de vormen (wolken) is en dat het grote geheel pas klopt als al die losse onderdelen, ofwel de details, ook kloppen. En dat was nog niet het geval. Het zijn nu nog steeds losse delen in rechthoekige banen, zonder de door mij aangebrachte grafische vormen, zonder de afwerking (confectie). Losse wolken die geen samenhang hebben, zoiets…
Pas toen ik op een hoge trap ben gestaan, en het van een meter of drie afstand bekeek, verdwenen er wat twijfels.
Met een dubbel gevoel reed ik terug naar huis. Me realiserend dat het pas echt af is, als het af is. Hoe dom dat ook klinkt.

Het wandkleed van bovenaf (trap) op de grond van het Textiellab.

Detail van een wolk

14 februari 2017 ↓
- @ Textiellab Tilburg -

Astrid Ercicia (afdeling confectie van het Textiellab) aan het werk met de wolken, foto: Marjan van Oeffelt

'Je probeert dat wat niet vast te pakken valt, toch te vangen'
- Jelle in 'Geweven regen', Leeuwarder Courant, 13 maart 2017 -
Wij hebben het over de zevende hemel, de Engelstaligen over Cloud #9. Ontwerper Jelle Post uit Stiens probeert het gelukzalige gevoel dat erbij hoort te vangen in een wandkleed.

[blog] The making of Cloud #9 (werktitel)

‘Geweven regen’

Wij hebben het over de zevende hemel, de Engelstaligen over Cloud #9. Ontwerper Jelle Post uit Stiens probeert het gelukzalige gevoel dat erbij hoort te vangen in een wandkleed.

Uit de Leeuwarder Courant, maandag 13 maart 2017, door Gitte Brugman

Hoe verhoud je je als ontwerper tot de plek waar je woont en werkt?’ Dat was de vraag die Kie Ellens – toen nog scout hedendaagse kunst van het Fries Museum – een paar jaar geleden stelde aan ontwerper Jelle F. Post uit Stiens. Oftewel: ‘Heeft Friesland invloed op je werk?’ Aangevuld met de vraag: ‘Wat doe je als je geen opdracht hebt?’

Post groeide op in Hallum, met zicht op de waddendijk en het Noarderleech. Hij studeerde, werkte en woonde lange tijd in Groningen. “Daar verlangde ik naar Friesland. Vooral het Noarderleech is voor mij belangrijk.’’ Hij kreeg kinderen en wilde dat die op dezelfde manier het landschap zouden beleven als hij dat als kind had gedaan. In bomen klimmen, spelen in een grote tuin, en op het dak van de schuur zitten om de ruimte in zich op te nemen.

De behoefte om zijn geboortegrond vast te leggen openbaarde zich heel sterk toen duidelijk werd dat zijn ouderlijk huis zou verdwijnen. De industrie aan de rand van Hallum groeit, de gemeente heeft woningen aan de Doniaweg opgekocht en zal deze op korte termijn slopen om uitbreiding mogelijk te maken. “Ik wil steeds vaker de tuin tekenen. Om het vast te leggen, niet te vergeten.’’

De tuin weerspiegelde misschien wel de karakters van zijn beide ouders, mijmert Post. “Mijn mem hield van mooie bloemen, mijn heit was meer de ontwerper, de man van de grote lijnen. In overleg zette hij de tuin naar zijn hand. Verbouwde aardappelen, groente en aardbeien.’’ De familie hield kippen en geiten. “Ik maakte elk jaar zeker tien foto’s van de tuin.’’ Hij overwoog in het verleden wel eens om er te gaan wonen, maar belandde in Stiens.

Het Noarderleech is niet ver weg. “Het is niks. Het heeft ruimte, is leeg.’’ En in die leegte zijn altijd wolken. “Je probeert ze vast te pakken, al zijn ze vluchtig. Dat wat niet vast te pakken valt, toch te vangen. Dat is het ultieme ontwerp.’’

'Regen is geweven, spanfoutjes vertalen zich in vogels'

[blog] The making of Cloud #9 (werktitel)

(vervolg artikel ‘Geweven regen’)

Van Ellens had hij niet alleen de vrije hand gekregen, maar ook de suggestie om een ontwerp te maken in textiel. Een heel ander medium dan waar hij als grafisch ontwerper doorgaans op werkt. Uitgangspunt was wel een tekening, waarin Post – zoals hij vaak doet – de lucht verbeeldt in ecoline-‘vlekken’. “Die vlekken gaan hun eigen gang.’’

Voor het Textiellab in Tilburg maakte hij een werktekening. Elke wolk kreeg een nummer, en zou in eigen garens worden geweven. “Toen ik er goed naar keek, bleek dat nummer 9 ontbrak. Cloud #9. In de wolken! Dat is daarom de werktitel geworden.’’

Met het Textiellab bedacht Post wat werkt. “Er zijn zoveel mogelijkheden in garens en bindingen…’’ Van katoen tot rubber, en van acryl tot mohair. Door wisselende bindingen bolt de stof soms op, zodat het geheel van een tweedimensionale tekening nog meer een driedimensionaal kunstwerk wordt. Bovendien worden de wolken straks deels over elkaar gehangen, voor meer dieptewerking. “Het krijgt daardoor een heel andere waarde. Die vertaling is belangrijk. Het ontstijgt de tekening, het staat nu symbool voor meer. Wordt een universele lucht. Landschap.’’

Daarom was schaal ook heel belangrijk. “Het geheel wordt 8,5 bij 4 meter, groter dan de oorspronkelijke opzet.’’ Dankzij de deskundige inbreng van de medewerkers van het Textiellab lukt het om een wandkleed te maken waarin geen centimeter gelijk is, al is de hoofdkleur blauw. Regen is nu geweven, scanfoutjes vertalen zich bijvoorbeeld in ‘vogels’.

Pas toen elk onderdeel was geweven en Post vanaf een ladder op zijn werk neer kon kijken, kreeg hij een goed beeld van het geheel. Hij raakte er een beetje van onder de indruk. “Ik denk niet dat ik snel weer zoiets groots zal maken, dat past bij wie ik ben en wat belangrijk voor me is.’’

Cloud #9 krijgt dit jaar een plek in het Fries Museum. Het is nog niet bekend waar en wanneer. De voortgang van het werk is te volgen op het blog van Jelle F. Post: www.jellefpost.nl

20 april 2017 ↓
- @ Kolleksje Sintrum Fryslân -

In het Kolleksje Sintrum Fryslân – het depot van o.a. het Fries Museum ben ik samen met Gieneke Arnolli en Marjolein twee uur aan het puzzelen geweest om de stukken op de goede plek te krijgen. We hebben ze voorlopig aanelkaar gestikt zodat we de volgende keer niet weer opnieuw zo hoeven te puzzelen.

«